Byście się wzajemnie miłowali

Autor tekstu - Ela Dziewońska | Data publikacji - piątek, 16 maja 2014 | Obszar - na Wschód

Byście się wzajemnie miłowali
fot. Magdalena Dąbek

Sprawa wydaje się prosta: „jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest”, więc dlaczego tyle napomnień, ostrzegania przed grzechem: „jak możecie Boga miłować, jeśli brata nienawidzicie”. Skąd trudność?

Pokrewieństwo poprzez krew Mistrza, jak on doskonale wiedział, nie jest łatwe, nie miało takie być. W rodzinach ileż bywa konfliktów nieporozumień, w tej rozbudowanej „w Panu” nie jest inaczej.

Powtarzane od lat słowa Pana Jezusa, analizowane apostolskie przesłania, a wciąż jakby na początku drogi. Nawet nie. Na początku było łatwiej. Tylu rzeczy nie widziałam, nie przeczuwałam nawet. Kochać znaczyło kochać, wybaczać – nie pamiętać. Rozterki, wątpliwości pojawiły się wraz z upływającym czasem. Może dlatego tak ważna jest zachęta: „pamiętajcie na dni pierwsze”?

„(…) a miłości bym nie miał, niczym jestem”…

Dlaczego to takie ważne i dlaczego takie to trudne do realizacji na co dzień, na niedzielę. Nie z każdym mi „po drodze”. Gdybyśmy się spotkali gdzieś, przypadkiem, nie zawarlibyśmy bliższej znajomości. Nie rozumieją mnie, szkoda czasu na przełamywanie barier, skoro z innymi jest mi łatwiej się dogadać, zrozumieć – na błysk w oku, spojrzenie, pozornie nic nie znaczący gest. Dlaczego jestem w tym miejscu, a nie tam gdzie, jak mi się wydaje, jest przyjemnie, błogo, gdzie miłość rozkwita.

Mistrz miał jeszcze trudniej. „Wiedział co było w człowieku”. Nie miał złudzeń, kto darzy go sympatią, kto nie może jego widoku znieść. A ja nie wszystko potrafię rozróżnić, nie każdy sygnał właściwie odebrać. Może moim najważniejszym zadaniem jest nauczyć się przeczuwać, co faktycznie jest w człowieku, nie czepiać się powierzchowności, nie wartościować, a dostrzegać intencje?

„(…) a miłości bym nie miał, niczym jestem”...

Udostępnij...

O Autorze

Ela Dziewońska

Komentarze (1)

  • Samuel Królak

    Samuel Królak

    23 maja 2014 o 20:45 |
    Jeśli można coś od siebie powiedzieć, to wiem, a nawet jestem przekonany, że jest tak, jak napisałaś w ostatnich zdaniach - niektórzy wysyłają "ciałem" mylne komunikaty, nie to, co myślą lub czują w stosunku do nas, ale coś, co im mimowolnie, chaotycznie "wychodzi". Często nie chcą nam dać do zrozumienia, że nas nie lubią, nie opanowali po prostu "mowy ciała". Należy to w miarę możliwości ignorować i skupić się tylko na tym, co reprezentują sobą na płaszczyźnie intelektualnej, co deklarują. Pomyślałem, że może chodzić o takie osoby. Mi jest oczywiście łatwiej to powiedzieć, bo jako mężczyzna łowię mniej sygnałów z "tła", ale myślę, że to jest dobre w takich przypadkach. Szczególnie w przypadku chrześcijan Badaczy, ponieważ ich specjalnością jest czytanie, a czytanie uwewnętrznia, a introwertycy są często nieskoordynowani ruchowo i mimicznie. Takie jest moje zdanie.

Skomentuj

Zaloguj się aby skomentować Opcjonalny login poniżej.