Drugie “stało się”

(174) czyli koniec i początek

01 października 2021

Drugie “stało się”

Autor:
Daniel Kaleta

I rzecze mi: stało się. Jam Alfa i Omega, początek i koniecObj. 21:6.

Psowogyclhoie setwrzdiili, że usymł ldzkui ma oblsiwoą wśiałowścć. Jślei w wazacryh znaimemiy konśjeloć letir, to i tak ptfmioray oyzdctać ich trśeć pod jdyenm wsżazke wknauirem, że na soiwm mejiscu zdjzanie się pzeiwsra i otnitasa ltirea. Na tym pkrzdizyałe oiicbśsoe mżona się pkaronzeć, że zaadsa ta jset słzsnua, że tikmai sowtzrył nas Pan Bóg. Nzasa cwaijzliyca poszieamła welie rzzecy wdcyązcoywh się z Bgżeoo pzkroądu. Dópkoi jaendk ummeiy oiżdónrć pcąotzek od kcńoa, dptoóy miożlwe jset jzczese odinyczate ssenu Bżogeo sztwnerioa.

PAN Bóg w Księdze Objawienia trzykrotnie przedstawia się jako Alfa i Omega*, czyli jako pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu. W języku polskim znane jest porzekadło, że poznaje się coś lub wykonuje „od a do zet”. Po hebrajsku podobne powiedzenie musiałoby brzmieć: „od Alef do Taw”, gdyż to właśnie te litery stanowią początek i koniec hebrajskiego alfabetu.

* Tytuł „Alfa i Omega” bywa niekiedy przez chrześcijan kojarzony z Jezusem, wydaje się jednak, że niesłusznie. Wystąpienie w Obj. 1:11 jest późniejszym dopiskiem, zaś zapis Obj. 22:13, po dokładnym rozważeniu kontekstu, również należy odnieść do Boga, a nie do Jego Syna, Jezusa (por. też odc. 19).

Ciekawostką jest, że hebrajskie litery Alef i Taw tworzą partykułę et nadającą następującemu po niej rzeczownikowi formę biernika. W języku polskim nie zachodzi potrzeba jej tłumaczenia, gdyż wyraża się ją przy użyciu deklinacji. To małe słówko et – Alef-Taw – jest w wielu współczesnych tłumaczeniach Biblii „niewidzialne”. W innym zastosowaniu wyraz et, czyli Alef-Taw, pełni funkcję spójnika o znaczeniu zprzy, razem, obok, zaś jako rzeczownik et oznacza lemiesz, czyli metalową część pługa lub motyki, służącą do przeorywania lub przekopywania roli w przygotowaniu jej pod uprawę. Alef-Taw jako partykuła biernika występuje w hebrajskiej Biblii ponad 11 tysięcy razy! Jest to najczęściej występujące słowo w hebrajskich Pismach Świętych. Drugim w kolejności pod względem częstości użycia jest imię Boże JHWH (ponad 6 tys. razy). Jako przyimek et występuje ponad 800 razy i jeszcze cztery razy jako rzeczownik.

Tytułowi Alfa i Omega w każdym z trzech wystąpień w Księdze Objawienia towarzyszy objaśnienie, że Bóg jest początkiem i końcem, co może oznaczać, że taki początek i koniec wyznacza, gdyż sam nie ma ani początku, ani końca. Można by też filozoficznie stwierdzić, używając ludzkiego pojęcia czasu, że początek gubi się w nieskończonej przeszłości Boga, zaś koniec w nieskończoności Jego przyszłości. Domyślamy się oczywiście, że Bóg nie podlega żadnym materialnym wymiarom, nie mieści się więc również w czasie, dlatego określenia wywodzące się z tych miar, odniesione do wieczności i wszechobecności Boga, stanowią jedynie przybliżenie Jego niepojętego istnienia i dostosowują myślenie o Nim do pojęć wyobrażalnych dla człowieka.

Ze znaczenia słów tworzonych przez pierwszą i ostatnią literę hebrajskiego alfabetu można dodatkowo wywieść przenośne wnioski, że Bóg, choć praktycznie niewidzialny, jest jednocześnie konieczny, gdyż – tak jak partykuła biernika – łączy człowieka z jego dopełnieniem. Bóg jest także “spójnikiem” wiążącym człowieka z jego otoczeniem. Jest też lemieszem odwracającym i zmiękczającym glebę ludzkich serc w przygotowaniu ich do przyjęcia Jego poselstwa.

Przedstawienie się Boga tytułem „Alfa i Omega” w wizji Nowej Jerozolimy zostało poprzedzone stwierdzeniem „stało się”. Pada ono tutaj po raz drugi. Pierwszy raz pojawiło się zaraz po wylaniu siódmej czaszy Bożego gniewu na powietrze (Obj. 16:17; zob. odc. 134). Zstąpienie na ziemię potężnej i pełnej chwały Nowej Jerozolimy stanowi realny początek Bożego Królestwa na ziemi, podczas gdy wylanie siódmej czaszy Bożego gniewu wyznaczało koniec starego świata. Nie mógł on współistnieć z Bożym porządkiem i dlatego musiał zostać w dramatycznych okolicznościach zakończony, aby mogło zostać zapoczątkowane obiecane mesjańskie panowanie Jezusa pod całym niebem i nad całą ziemią. Również w tym sensie Bóg jest końcem i początkiem – wyznacza koniec starego świata i ustanawia początek nowego.

Dla zrozumienia sensu spraw niezmiernie istotne jest określenie ich początków i końców – skąd coś się bierze i do czego zmierza, gdzie się coś zaczyna, a gdzie kończy, w którą stronę należy poszukiwać wartości negatywnych, a w którą pozytywnych. Bóg jest tym, który przez swoje początki i końce w różnych obszarach wyznacza kierunki i zakresy wartości – jest początkiem i końcem wszystkiego, jest sensem, zrozumieniem i znaczeniem każdej sprawy pod słońcem.

Umysł ludzki na ogół lubi porządek. Szeregując różne pojęcia i nadając im zwroty oraz kierunki, ułatwia sobie i przyspiesza procesy podejmowania decyzji. Jednak porządki bywają różne. Wartości mogą być odwracane, a kierunki zmieniane. Dla wielu ludzi funkcjonowanie w bezkształtnej magmie braku kryteriów i wartości wydaje się mniej skomplikowane, gdyż nie wymaga dokonywania trudnych wyborów i podejmowania wysiłku tam, gdzie nie służy on egoistycznym interesom. W mętnej wodzie łatwiej jest też załatwiać brudne sprawy. Zwolennicy takiego podejścia chętnie posługują się teorią przypadkowego powstania i rozwoju świata.

Tymczasem Biblia ukazuje świat jako zbiór uporządkowanych obiektów, spraw i pojęć. Jedno wynika z drugiego i nic nie jest bez przyczyny i skutku. Autorem zaś i wyznacznikiem ładu początków i końców, kierunków oraz zwrotów jest sam Stwórca. Wyznając Go jako Początek i Koniec, można zrozumieć siebie i otoczenie; czytając Go jako Alfę i Omegę ludzkiego zrozumienia, można usłyszeć Jego przesłanie, współpracować z Nim i osiągać Jego cele, służące wiecznemu szczęściu wszystkich i wszystkiego, co Jego słowem zostało powołane do istnienia i życia.


Najważniejsze pojęcia i zagadnienia

  1. Bóg przedstawia się jako Alfa i Omega, czyli po hebr. Alef-Taw – litery tworzące partykułę biernika, będącą najczęściej występującym słowem w Pismach hebrajskich, choć niewidocznym w polskim tłumaczeniu.
  2. Choć Bóg sam nie ma początku ani końca, wyznacza początek i koniec wszystkiego.
  3. Początek i koniec ustanawia porządek w każdej sprawie i składa się na ogólny ład Bożego stworzenia.

W następnym odcinku: Woda życia dla spragnionych – czyli zwycięstwo, dziedziczenie i usynowienie



© | ePatmos.pl