Instytut Orientalny na Uniwersytecie w Chicago przypomniał właśnie ciekawy eksponat o barwie morskich fal – szklane naczynko z okresu bizantyjskiego (V-VI w. n.e.)
Choć często się o nim zapomina, ponieważ nie przetrwało tak dobrze jak ceramika, szkło stanowiło ważną część kultury materialnej starożytnego świata. Wykorzystywano je jako naczynia do picia i spożywania posiłków, pojemniki do przechowywania, a nawet szkło okienne.
Niebieskozielone szkło jest szczególnie rozpowszechnione w okresie rzymskim i bizantyjskim – wykonano z niego wiele naczyń. Szkło w stanie naturalnym, bez obróbki, jest niebieskozielone, ale można do niego dodać miedzi, aby zintensyfikować kolor.
Prezentowany egzemplarz pochodzi z grobowca i dlatego jest w tak dobrym stanie. Zazwyczaj szkło znajdowane na stanowiskach archeologicznych jest rozbite na kawałki.
